Winter?


Het is half 10, er schijnt een heerlijk zonnetje en met mijn – bijna onvermijdelijke – bakkie troost vlij ik me neer op mijn tuinbank. Heerlijk onderuit effe genieten en relaxen voor de drukke dag weer begint. De zon schijnt warm op mijn gezicht, geen zuchtje wind, Ziva mijn allerliefste hondje zit gezellig naast me en knijpt haar oogjes dicht. Ook zij geniet volop.

Ik kijk recht op mijn vijver en de Koi zwemmen hun rondjes en happen naar de korrels voer. Ze verorberen hun ontbijt, net als altijd rustig aan, want ze weten dat er genoeg is voor allemaal en zo niet, och dan komt er weer wel wat. Het baasje strooit immers altijd met gulle hand om te zorgen dat zij niets tekort komen. Het water is kraakhelder zonder uv. De watertemperatuur is 14 graden dus voeren kan nog volop.

Ik kijk door de overkapping heen maar die is ook kraakhelder dus bijna geen verschil.

Oh ja, we schrijven DECEMBER!!

Gek eigenlijk, het is officieel winter maar dat zou je niet zeggen. Het lijkt wel voorjaar en het is dan ook onwerkelijk: de vijver is winterklaar gemaakt maar het voelt alsof we al uit de winterslaap zijn en ons opmaken voor het fijnste seizoen van het jaar; het koiseizoen.

Ik weet dat het winterseizoen nog moet komen maar zo voelt het niet. En ik hoop stilletjes dat dat koude seizoen weg blijft en we op deze wijze naar het echte voorjaar kunnen gaan. Het winterseizoen overslaan en lekker genieten het hele jaar door. Heerlijk lijkt me dat. Niet alleen voor mezelf, ik ben nu eenmaal geen wintermens, maar ook voor mijn zwemmende vriendjes en vriendinnetjes. Zij hebben uiteindelijk het meeste last van die koude winter. Zij kunnen de kachel niet wat hoger zetten en lekker wegkruipen op de bank als het echt koud wordt. Wij doen ons best het voor hen zo aangenaam mogelijk te maken. Maar juist daar waar wij onszelf lekker verwennen met een stevige stamppot of een kop zelfgemaakte erwtensoep, moeten zij het juist met minder doen., Zij krijgen minder en aangepast voer. Niet dat lekkere zomervoer of die lekkere snacks. Nee zij gaan op een winterdieet en kunnen zich niet koesteren in die heerlijke zonnestralen.

Ik krijg zowaar medelijden met ze.

Ineens begint Ziva te blaffen want de deurbel gaat en ik kom weer in de realiteit. Ik knipper met mijn ogen en bedenk dat mijn Koi het goed hebben. Ik zorg uitstekend voor ze en het ontbreekt ze aan niets. Als ze konden praten zouden ze me zeker bedanken voor alle goede zorgen. Voor mij zijn de Koi net als mijn hond. Het zijn allen levende wezens die van ons afhankelijk zijn. Wij zijn verantwoordelijk voor hun welzijn en wij moeten er alles aan doen ze het leven te geven dat ze verdienen. Tot op de dag van vandaag doe ik dat naar beste weten en kunnen en dat ik het niet slecht doe blijkt wel. Ze zijn gezond en levendig.

Ik kijk nog een keer voor ik naar binnen ga en het lijkt alsof ze me aankijken en bedanken voor de goede zorgen……

 

Henny van Groesen

Mascotte_rechts-web[1]

FacebooktwitterpinterestlinkedinmailFacebooktwitterpinterestlinkedinmail